KARALAMA DEFTERİ

Bizim gibi her alanda olduğu gibi sanatta da geri kalmış ve toplum olmayı becerememiş, en önemlisi de kol gücünden akıl gücüne geçememiş ülkelerde, son derece gereksiz abartılan sanatçılara karşın, adından neredeyse hiç söz edilmeyen, dolayısıyla tanınmayan bazı sanatçılar vardır ki, içinde anıldıkları üslubun asıl yaratıcıları onlardır. Bu yeknesak durum, göz ve sanat bilgisi eksikliğinden kaynaklanır. Picasso göklere çıkarılır da, kimse Braque’dan pek söz etmez, etmek için ise bir çaba da sarfetmez. Bizim gibi ülkelerde biri veya birilerinin peşine takılıp gitmek, çok daha tercih edilendir ne yazık ki. Bunun zararlarını uzun vadede, özellikle yerel sanatçı zannedilenlerden çalışma satın alarak, bunları bir depoda biriktirir gibi davrananlar göreceklerdir. Bu durumun onları pek etkileyeceğini de düşünmüyorum doğrusu, çünkü haydan gelen huya gider en sonunda. İşte bizde sanatın bırakın ortam veya piyasa olmasını, hiçbir şey olamadığı, cehaletin ortada kol gezdiği bir yerde, kimse garan...

Le Corbusier’in bu çalışmasını görünce, aklıma Picasso’nun 1937’ye ait Guernica’sı geldi. İki işe de bakınca hangisi daha yaratıcı? 30’lu yılların sanat aurasına dikkat kesilerek bu soruyu cevaplamak olanaklı, yanı sıra bunu anlamanın en kestirme ve garanti yolu plastik açıdan değerlendirmek. Her ikisi de yüzeyle ilgili nokta ve çizgiden yüzeye varmakta, fakat La Corbusier açık şekilde renk faktörünü devreye soktuğu gibi, bu faktörün en belirgin özelliğinin yardımıyla kompozisyonun daha soyuttan yana ve  dönemine göre daha plastik açılı bir bakış açısıyla değerlendirmiş. Picasso’nun da en başarılı işidir kübist döneminin ardından; belki de bu yönde biriciktir. İtme-çekme La Corbusier’de renk ve renkle oluşan yüzeylerin zenginliğiyle gelirken, Picasso’da çizgi ve siyah beyaz ile grinin tüm tonları bağlamında ele alınmış. Her iki iş de başarılı bu açılardan. Ancak renk faktörünün La Corbusier’i illüstratif bir görüntüden rahatlıkla kurtaran, Picasso’yu ise söz konusu illüstratif boyu...