KARALAMA DEFTERİ

İnstagram'da Joan Mitchell'in dışavurumcu, iç boşalmasına dayalı işlerinin yer aldığı bir atölye görüntüsünü görünce, iç'in ne kadar önemli olduğu ve ancak bu kanalla sanatta bir samimiyetin gelebileceği konusuna gene iliştim bir anda. Geçen gün yazmıştım resimleri üzerine; bu tip bir iç boşalmasını yaşayarak resim yapan bizden de Asım İşler var ve gene geldi aklıma. Bu sanatçılar, sıradan gözler için birbirinin aynı bile kabul edilir ve böyle bir cahillik ülkemizde de sıklıkla kol gezer, dikkati çeker ve hatta dünyada da böyle bir cahilliğe rastlarsınız; özellikle sanatça geri kalmış ülke insanlarında. Bu cahilliğin olmaması için, önce Mitchell'in yerini iyi tanımlayacaksın, daha sonra dünya sanatı kapsamında, onu benzer üsluplar boyutunda, samimi olanla olmayan ölçeğinde gözün ayırt edebilecek ve böylece sanatçıyı doğru şekilde konumlandıracaksın, böyle bir  konumlandırmadan sonra da Asım İşler'in ne olduğunu, nasıl bir plastik yapıyla hareket ettiğini işte o zama...

Görsel sanatlar, tanımlaması gereği en ilksel haliyle önce gözle ilgilidir. Bu göz, ilk alımlamayı gerçekleştiren  BEDEN GÖZÜ 'dür. BEDEN GÖZÜ , birincisi doğuştan gelen bir ilksel alımlama yetisini içinde taşıma durumuna sahiptir veya değildir. Eğer sahipse  ikincisi   ve daha ileri bir alımlamayla bu kez de biriktirmeye başlayacaktır- bu biriktirmenin yeri bugün açısından en bütünsel anlamda internet ortamı başta olmak üzere doğru sinema filmleri ve doğru müzelerdir kuşku yok ki - o sırada veya az sonrasında biriktirdiklerinin sanat ve yaratıcı sanat ayrımını yapmaya veya yapamamaya başlayacaktır. Eğer yapabiliyorsa  üçüncüsü ve   daha ileri   bir alımlama bu kez devreye girecektir: "Entelektüel boyut". Bu da sözünü ettiğimiz BEDEN GÖZÜ aracılığıyla, ona ZİHİN VE ZİHİNSELLİK 'in de kesinlikli bir şekilde katılması demektir. Zamanla başta okuduklarınız, izledikleriniz, dinledikleriniz, kokladıklarınız, dokunduklarınız oranında yaratıcı sanat ve sanat ayrı...