KARALAMA DEFTERİ

Bizim gibi her alanda olduğu gibi sanatta da geri kalmış ve toplum olmayı becerememiş, en önemlisi de kol gücünden akıl gücüne geçememiş ülkelerde, son derece gereksiz abartılan sanatçılara karşın, adından neredeyse hiç söz edilmeyen, dolayısıyla tanınmayan bazı sanatçılar vardır ki, içinde anıldıkları üslubun asıl yaratıcıları onlardır. Bu yeknesak durum, göz ve sanat bilgisi eksikliğinden kaynaklanır. Picasso göklere çıkarılır da, kimse Braque’dan pek söz etmez, etmek için ise bir çaba da sarfetmez. Bizim gibi ülkelerde biri veya birilerinin peşine takılıp gitmek, çok daha tercih edilendir ne yazık ki. Bunun zararlarını uzun vadede, özellikle yerel sanatçı zannedilenlerden çalışma satın alarak, bunları bir depoda biriktirir gibi davrananlar göreceklerdir. Bu durumun onları pek etkileyeceğini de düşünmüyorum doğrusu, çünkü haydan gelen huya gider en sonunda. İşte bizde sanatın bırakın ortam veya piyasa olmasını, hiçbir şey olamadığı, cehaletin ortada kol gezdiği bir yerde, kimse garan...

Ülkemizde insanların kitap okumadıkları, dahası adam akıllı meselelere kafa yormadıkları o kadar belli ki... Gerçek yaratıcı sanatı alımlama gücü o kadar düşük ki, örneğin 2015'te çıkan "Modern Sanat-20. yüzyılda" isimli kitabımı birçok ressam ve heykeltıraşın okumadığı çok belli. Unuttum, gerçekten ülkemizde modern sanat kitabı o kadar çok ki, hepsini ne zaman okusunlar (!) (?). Ben gene de aşağıda kitabın sonlarına doğru bölüm başlığı açarak dile getirdiğim bazı başlıkları hatırlatayım ve dolayısıyla okumanın ve irdelemenin önemini ve en başta da kendini tekrar etmemek, Amerika'yı yeniden keşfetmemek için gerekli olduğunun altını çizeyim. GÜNÜMÜZDE RESMİN YENİ PERSPEKTİFLERİ Bugün dünyada tartışılan bir konudur “Yeni Perspektif” meselesi. Hemen her küratörün, galeri yöneticisinin, eleştirmenin kendine dönük kriterleri eşliğinde bu meseleye bakışı söz konusudur. Bu anlamda eğer dünyadaki sanat gelişmelerini takip ediyorsanız sizin de olaya dahil olmamanız im...

Yakın zamanda elime geçen Modern Sanatın Yedi Anahtarı isimli bir kitap bana, yasak meyveyi yiyen bir sanatın olduğunu ve bu yöndeki masumluğun ortadan kaldırılmasına dair de 20. yüzyıl ve günümüz yeterince örnekle onurlandırıldı diye düşündürttü. 20. yüzyıl öyle bir tarih dilimi ki tam anlamıyla yedi ölümcül günahtan oburluğa karşılık geliyor. Ele alacağım ilk dört yaklaşım bozulmuş bir sevginin, beşinci yaklaşım eksik bir sevginin, altı ve yedinci yaklaşımlar ise aşırı sevginin sonuçlarıdır diye belirtmek isterim. Sanatta 20. yüzyıl alabildiğine doymak bilmeyen bir yapıya sahip, önüne ne gelirse yutmakta, hemen öğütüp, gene yutmakta ve gene öğütmekte. Bu döngü böyle devam edip durmakta. Bu döngüden para babaları istiflerine istif kattıkları için, döngüyü güçlü şekilde desteklemekte, vb. Sonuç; sanatta ciddi bir iç boşalmanın yaşanması ve sanatın ölmekten beter hale getirilmesi. 20. yüzyıl öncesi, 20. yüzyıl kadar bile bir denklik sağlayamayacak denli masum kalmakta ortadaki tabloya b...