Modern sanatın anahtarları ve ölümcül günahlar
Yakın zamanda elime geçen Modern Sanatın Yedi Anahtarı isimli bir kitap bana, yasak meyveyi yiyen bir sanatın olduğunu ve bu yöndeki masumluğun ortadan kaldırılmasına dair de 20. yüzyıl ve günümüz yeterince örnekle onurlandırıldı diye düşündürttü. 20. yüzyıl öyle bir tarih dilimi ki tam anlamıyla yedi ölümcül günahtan oburluğa karşılık geliyor. Ele alacağım ilk dört yaklaşım bozulmuş bir sevginin, beşinci yaklaşım eksik bir sevginin, altı ve yedinci yaklaşımlar ise aşırı sevginin sonuçlarıdır diye belirtmek isterim. Sanatta 20. yüzyıl alabildiğine doymak bilmeyen bir yapıya sahip, önüne ne gelirse yutmakta, hemen öğütüp, gene yutmakta ve gene öğütmekte. Bu döngü böyle devam edip durmakta. Bu döngüden para babaları istiflerine istif kattıkları için, döngüyü güçlü şekilde desteklemekte, vb. Sonuç; sanatta ciddi bir iç boşalmanın yaşanması ve sanatın ölmekten beter hale getirilmesi. 20. yüzyıl öncesi, 20. yüzyıl kadar bile bir denklik sağlayamayacak denli masum kalmakta ortadaki tabloya b...